بايد فراموشت كنم
چنديست تمرين ميكنم
من مي توانم! مي شود!
آرام تلقين ميكنم.
حالم، نه، اصلآ خوب نيست...
تا بعد بهتر مي شود!!
فكري براي ِ اين دل ِ تنهاي ِ
غمگين ميكنم.
من مي پذيرم رفته اي،
و بر نمي گردي همين!
خود را براي ِ درك اين، صد بار تحسين ميكنم.
كم كم ز يادم مي روي،
اين روزگار و رسم اوست!
اين جمله را با تلخي اش
صد بار تضمين ميكنم.